DEPREM

Yavaş yavaş, usul usul başladı sarsıntı..

Hiç beklenmedik bir anda, nerden geldiği, neden geldiğini anlayamadan, kaçmaya dahi fırsat bulamadan yakalanıverdim 20 küsur yılın en büyük depremine..

Böyle şiddetli bir sarsıntıya hazırlıklı değilmişim oysa..


Güçlü olduğunu sandığım bina yıkıldı yıkılacak..

Fay hattı üzerine kurulu bir hayatmış yaşadığım aslında..

Çatlaklar o derece derin ve büyük ki, sorunlar o derece çözümsüz ve anlamsız ki..

Kurtarılacak hiçbir şeyin kalmaması, toprağın; içinde her ne varsa kusmuk şeklinde dışarı çıkarması, ardından yaşanan artçıların dinmek bilmemesi..

Her şey birer birer üstüme doğru gelirken, ufaldıkça ufalan, korkak bir kedi gibi köşeye sıkışan ben..

Deprem, her an aklımda, her an hatırımda..Acı hala taptaze, hala içimizde..

Biri sesleniyor yukardan: 'Sesimi duyan var mı?'

Enkazın içinden elimi uzatıyorum..Dilim lal olmuş, kalbim artçıların etkisiyle biçare..

Çarem sensin Rabbim, her türlü içsel, dışsal felaketlerden sana sığınırım..Ruh binamızı, Kuran'ınla sağlam kıl!..