Kır-ıl-mayalım..

bazı zamanlar kırıyorum birilerini; istemeden ya da isteyerek..

her halükarda kırdığımı düşünüp üzüm üzüm üzülürken; o birilerinin haberi bile olmuyor, yaşadığım bu içsel stresten.. 

bazı zamanlarda kırılıyorum birilerine.. bu seferde, kırıldığım o kişilerin haberi olmuyor.. ya da oluyor ama kırgınlığımı umursamıyor.. 

işte böylesi durumlarda görmek bile gelmezken içimden, o birilerini.. 

dur diyorum kendime, dur!.. sen kimsin ki, affetmeyeceksin?.. 

Allah bile, af dileyen nankör, günahkar, biçare kulunu, -tövbesini binlerce kez bozmuş olsa da- affederken..