ah başım.. :D

Dün gece saat 12 sularıydı.. ev halkı kendini uykunun derin kollarına bırakmışken, bende ruhumu rüzgarın serin kollarına teslim etmek niyetiyle, hem de kendimle hasbihalleşmek babından balkonda vakit geçireyim, dedim..

İçerden gelen, şarja takılı unuttuğum, telefonun sesiyle yerimden fırlamam bir oldu.. aman kimseler uyanmasın telaşı, neler yaptırıyor insana.. karanlığın içinde bir super girl edasıyla doğruca çalan telefona koştum.. süreyya ayhan halt etmiş yanımda.. :D ama yetişemedim..

 elimde telefon geri üstün karanlığın içinde balkona doğru yol alırken, acaba kim aramış merakıyla telefonla haşır neşir olan ben, düşünemedim karanlıkta yürünemeyeceğini ve ışığı açmayı..

küüüüüüüüüüüüüüüttttttttttttttttttttttt diye bir sesle kendime gelmem bir oldu o an şimşekler çaktı ve karanlık olan evin içi bir anda aydınlandı..

kapıya yapışmış bir alın, ahhh sesleri ve sonrasında şişen bir kafa..

ne zaman kafamı bir yere çarpsam hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiveriyor.. bu kafa çarpmaları hafıza tazeleme anlamında iyi işe yarıyor bende, kesinlikle..

Hem ben sevdim bu şişliği bana çocukluğumu hatırlattı.. kim derdi gece gece kafanı kapıya çarpacaksın ve mutlu olacaksın.. bu şişlik beni mutlu etti..  (mazoşistmiyim neyim.. :D) yok yok ben hala çocuğum.. :)