Islak bir İstanbul'u seyre daldım, penceremin camında, buğulu bakışlarla..
Sonbahar, yağmuruyla soğuğuyla dayandı İstanbul'un kapısına..
Kimileri için davetsiz misafirdi, kimileri için dört gözle beklenen mutluluk vesilesiydi, gökten düşen her damla..
Sonbahar sessiz, sonbahar soğuk, tıpkı ölüm gibi.. ölümün insanlık için sembolik göstergesi..
Sararan her yaprak, yari toprakla buluşmanın aşkıyla, heyecanıyla düşüyor art arda..
İnsanoğlu hiç fikretmez mi, hazan mevsiminde gizli ölümün izlerini..?
Ömrümüzün her anı sararıp toprağa düşen yaprak misali, aşkla, şevkle, hasretle, yarimiz kara toprakla buluşmaya hazırlık için geçmeli, değil mi?..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder