Kırıkmış çıkıkmış, dindirmezdi içimdeki çocuğun bitmek bilmez enerjisini..
"Uf olmuş" der çabucak unuturdum; dizimdeki yarayı, alnımdaki bereyi.. O sokak senin bu sokak benim, hız kesmeden devam ederdi "çocuk ben"in gezintisi..
Önceleri çoook ağlardım.. Çok acıdığından mı?..- I ıh, hayır..
İlgi görmek hoşuma giderdi.. -hala gider- ;)
Annem, "uf olmuş benim kuzucuğuma" dedi mi, unuttururdu acımı, küçültürdü masumane büyüttüğüm sancımı.. Annem öperdi, hemen geçerdi..
Şimdilerde farkında olmadan "uf"larımız çoğalıyor.. Yüreklerimizde açılan yaralarla yaşıyoruz, şu koca alemde..
Her gün birileri, birilerini kırıyor, geçiriyor.. Dünya, kan gölüne dönüyor..
Kalbim çok acıyor anne!..
Yine eskisi gibi "uf olmuş benim kuzucuğuma" de!..
Yine çabucak iyileşsin yaralarımız, çabucak unutuverelim acılarımızı, anne!..
Artık üzemesin, bizi hiç kimse!..
"Uf olmuş" de!..
Çocukluğumdaki gibi söyle!..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder