Türkiye de Suriyeli İnsan Olmak..

bugün okul dönüşü yolda yürürken Suriyeli -üstü başı perişan yardım isteyen- bir aileye denk düştüm.. Yardım istiyorlardı iri kıyım insan kılıklı bir zatı muhteremden..

- "haci yardım" diye dileniyorlardı, hiç bilmedikleri bir memlekette.. açlardı 3 kuruş paraya muhtaçlardı.. savaşın karanlık yüzünden kaçarak can derdiyle yurdumuza girmelerine izin verilmişti.. evlerinden barklarından uzakta bir başka savaşın içine düştüklerini bilmeden..

Onlar bizim misafirlerimizdi benim anlayışıma göre bizim topraklarımızda.. bizim de misafir oluşumuz gibi bu topraklarda.. sultan Süleyman'a kalmayan dünya ne bize kalacaktı ne de bir başka canlıya.. 

 topraklarımıza alınışları sanki bir lutufmuş gibi hissettiriliyor, ne yazık ki bazı vatandaşlarımız tarafından onlara..

Yardım istiyorlardı sadece el açmış.. "gönlünden ne koparsa" ister verir ister vermezdin.. kimseyi zorlayan yoktu.. 

-İri kıyım adam, gözü dönmüş üzerlerine doğru yürür vaziyette elinde 2 kuruş bozuk parayla "Tayyyyiiiiiiiip versin Tayyyyiiiip" deyip höykürüp duruyordu.

-Bende o ara yanlarından geçiyordum neye uğradığımı şaşırdım sesle birlikte.. sağ elin verdiğini sol el duymayacaktı oysaki.. isterken utanan elden daha çok utanacaktı veren el oysaki.. bize böyle öğretilmişti..

-Bir anlık içimdeki ses benden bağımsız "çok ayıp bu yaptığınız bu söylediğiniz sözler" diyerek dışarı çıktı ve iri kıyım adama doğru akışa geçti..

-Adam beklenmedik sözlü tepkiyle karşılaşınca afallamış vaziyette "nedenmiş, niye öyle söyledin" dedi kaba bir sesle bağırarak, ben yürümeye devam ederken.. cadde sesiyle inliyordu ama etraf umurunda değildi..

-Arkamı döndüm ve "hem veriyorsun hemde söyleniyorsun, olmaz böyle.."

-"Sanane Tayyyyipin getirdiklerine söyleniyorum" diyerek höykürmeye devam etti..

Daha fazla cevap vermeye değmezdi..

arkama bakmadan ilerledim.. Bilmiyorum Suriyeli kardeşlerimiz Türkçe biliyorlar mıydı, ama keşke bilselerdi paranda pulunda senin olsun deyip o 3 kuruşu suratına çalarlardı kesin.. 

Türkiye de Suriyeli olmak insan olmak demek değildi.. Tayyip izin vermişti yaşamak için ülkemizde sığınmalarına.. insanlıktı bunun adı benim için.. Ama birileri için insanlığın adı "Tayyibin getirdikleri" olmuştu.. 

-----

Birde metroda karşılaşmıştım buna benzer gurur kırıcı bir vakayla.. yüzü gözü kir içinde Suriyeli çocuklar, bıcır bıcır sesleri, metroda bir curcuna sormayın gitsin.. anneleri babaları da yanlarında, ama onlar daha ürkek çocuklara göre.. herkesin dikkatleri onlara çevrilmiş durumda.. esasında çocuklar beyaz tenli sarışın renkli gözlüler, ayaklarında çorap yok terliklerle, kirden tenlerinin renkleri siyaha dönmüş vaziyette.. 

-

modern diye tabir edilen yaşlıca bir bayan duramadı Suriyeli misiniz?" diye sordu karşısında eşinin yanında oturan Suriyeli olduğu her halinden anlaşılan genç adama.. 

-"evt" diye yanıtladı genç adam..

-"Ne güzel Türkçe biliyorsun" dedi yaşlı kadın..

-"Türkmeniz biz" dedi genç adam..

-"iyi iyi" dedi aldığı cevaptan memnun ırkçılıkta sınır tanımayan, insanlıktan nasibini almamış yaşlı bayan.. "siz gelin diğerleri gelmesin" dedi durdu defalarca kez tekrarlayarak bağıra bağıra..

Susuyordu genç adam, vatanından uzakta boynu bükük sığındığı topraklarda, yapacağı başka şey olmadığını bilerek.. çığlık çığlığaydı susuşu..

etrafı umudun müjdecisi çocuk sesleri inletmeye devam ediyordu o sırada.. genç adam suskundu, gözleri öyle derin, öyle öfkeliydi ki dilinin konuşmasına pek de gerek kalmıyordu o saatten sonra görmesini, duymasını bilen için..

-----------------

Türkiye de Suriyeli insan olmak zor vesselam.. Rabbim yardım etsin vatanından uzakta yaşam mücadelesi veren tüm kardeşlerimize.. bir an önce kendi öz vatanlarında huzurla, güvenle, özgürce yaşayabilecekleri günleri görebilmeleri dileğiyle..