günler geçer; akrep yelkovanı var gücüyle kovalar; zaman dört nala soluksuz koşar.. o duymayı dört kulak beklediğimiz sözler, bir türlü çıkmaz mühürlenmiş ağızlardan..
vakit geçer.. ömür biter.. işte o zaman açılıverir o iki dudak; büyük pişmanlıklarla, hayıflanmalarla, gözyaşlarıyla..
gidersin sevdiğinin kabrine ve eğilirsin toprağın kulağına, usulca fısıldarsın..
'sen hayattayken ben kıymetini bilemedim senin, belki öyle çok duymayı bekledin ki benden bu iki çift sözü'..
Ama ben; kötü sözlerin zengini, sevgi sözlerinin fakiri, gururunun esiri, duygu cimrisi ben; hiç bir zaman söyleyemedim..
diyemedim, " sen benim canımsın, her şeyimsin.." diyemedim "ben seni çok seviyorum.." diyemedik.............
çok gördük sevdiklerimize, iki dudak arası iki çift lafı.. anne, baba, kardeş, evlat, dost, eş, sevgili..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder