küçük bir çocuk gitmek istemiş..

Hayattan küçük bir varlık eksildi.. Varlığına alışılan, yokluğuna alışılmayı bekleyen..

Alışmak ne menem şeymiş..
İnsanın hayatından birinin eksilmesi ne acı gerçekmiş..

Hala hayatta olup, bu eksikliği sizden habersiz gerçekleştirmesi, kabullenilemeyen..

Kabul edemiyorum.. Geri gelsin yine benimle olsun istiyorum.. Şımarıklık yapıyorum belkide kendimce..
İnsan birini hayatından kendi çıkardığında sorun yok.. ama o kendi isteğiyle hayatınızdan çıktığında, kabul edilmesi zor nedense..

Hayatımdan birileri çıkarken duyduğum hüznü; keşke, o birilerini gözümü kırpmadan hayatımdan çıkardığımda da hissetsem.. Şimdi bellekte dolan hatıralarla yaşarsın işte böyle..

Zaman, sana sırtımı dayadım.. O, "ben"sizliği seçerek yön verdiyse hayatına, alıştır ruhuma onsuz yaşamayı..! Unuttur, acı tatlı onlu hatıraları..! Geleceğe döndür, yaşamın onsuz kalan dakikalarını..!
....

küçük bir çocuk gitmek istemiş..